Trajektorja që merr çdo ditë një grua (e dalë në pension) që njoh në një prej lagjeve të Kamzës është kjo: për të kapur fillimin e punës në orën 7 të mëngjesit në Kombinat, i duhet të dalë nga shtëpia në orën 5.20 të mëngjesit. Nuk pret urbanin e lagjes për në qendër të Kamzës sepse vonon dhe sepse kushton. Ecën në këmbë 20 minuta, dhe në qendër të Kamzës merr urbanin që po niset. Pas një rrugëtimi 30 minutësh drejt Tiranës, merr të Kombinatit dhe ndalon afër fabrikës së saj të punës pak minuta para orës 7...
Pasditen e së martës, familja e Leo Sadikut u mblodh përpara Ministrisë së Shëndetësisë për të protestuar pas tragjedisë që i ndodhi djalit të tyre 12 vjeçar 8 janarin e këtij viti. Leo ndërroi jetë në QSUT, në pavijonin e endokrinologjisë dhe familjarët e tij akuzojnë mjekët për neglizhencë mjekësore, duke theksuar se për djalin e tyre nuk ishin realizuar procedurat themelore të diagnostifikmit, si ekografia e zemrës, EKG-ja, apo matja e tensionit. Si fillim Leo ka qenë i shtruar në reanimacion në qytetin e Korçës, më pas është sjellë në Tiranë ku është shtruar në pavijonin e endokrinologjisë në QSUT ku mjekët nuk i kanë bërë asnjë ekzaminim dhe nuk kanë lexuar analizat e tij, duke arritur në përfundime vetëm nga një kontroll sipërfaqësor...
Tre vite më parë, si pjesëmarrës i Laboratorit të Antropologjisë Urbane, të organizuar nga Grupi Ata dhe IAKSA prezantova nje kohëzim vizual përmes fotografive të lagjes Bathore në Kamëz. Referencë ishin imazhet e shkrepura nga një fotograf gjerman, ëam Kat, përgjatë vitit 1999. Në një prej imazheve shihet një kontenier i verdhë që shërbente si qëndër ambulatore për lagjen. Në bisedë me time më, ajo më tregoi asokohe që ai kontenier kishte qënë me të vërtetë qendra e vetme shëndetësore për Bathoren për disa vite dhe se unë isha vaksinuar aty përgjatë fëmijërisë së hershme.
