E kisha harruar që kisha një veshkë.

Kur mendoja për organet, nuk mendoja për të.

Tanimë sa herë mendoj për Revolucionin,

mendoj për veshkën.

Veshka që m’u ça nga Revolucioni

Gjak i shpërndarë në mes të këmbëve

I mbledhur në qesen e një kateteri

Është gjaku që jap, jo për propagandën e qeverisë

sesi protestuesit çajnë njëri-tjetrin

Po për utopinë e një Shqipërie

ku përqafoj edhe atë që më godet me gur.

Ku dëshiron të jesh tani, më pyet terapistja e spitalit?

Ne protestë, ku tjetër!

Po ai ështe vendi i traumës, ma kthen.

Ka një traumë me të madhe sesa diagnoza

e veshkës sime, i përgjigjem.

Teksa Ministria, psikologia, mjeku,

i gjithë stafi i këtij spitali

shqetësohet për traumën time

dhe hesht për të veten,

trupat e tyre kullojnë gjak.

Supë spitali, vigona, marrje mendsh

Fletëhyrje, brenda katër mureve

Jashtë tyre gaz lotsjellës, molotov,

molto për policinë, vajza guximtare.

Mundohem të dal nga e para,

të shkoj tek e dyta,

të kthehem prapë tek e para.

Në pavion pyes

nëse mund të marr benzodiazepinë

që të fle.

Me thonë se nuk lejohet,

pasi duhet të jem koshiente.

E detyruar të rri zgjuar, 

thërras në reanimacion:

Jashtë po ndodh Revolucioni!

Janë jokoshientë, ata janë në prag të fundit,

mos u lodh kot, më flet infermierja.

Epo ata mund t’i shpëtojë vetëm Revolucioni!

Teksa veshka thërrmohej akoma me shumë,

që të gufohej zemra,

shpirti lëshoi një pikë lot

në tavolinën e hekurt

ku qëndronte trupi im sakat.